Türkiye uzun zamandır ekonomik bir sınavdan geçiyor. Ama artık mesele yalnızca rakamların yükselmesi değil… Mesele; insanımızın umutlarının tükenmeye başlamasıdır. Bugün sokakta yürüyün… Bir pazara girin… Bir kahvehaneye oturun… Bir esnaf dükkânında beş dakika sessizce insanları dinleyin… Kimse artık “Nasıl zengin olurum?” diye konuşmuyor. İnsanlar artık sadece ayakta kalmanın hesabını yapıyor. Bir baba evine ekmek götürmenin, Bir anne çocuğunun ihtiyaçlarını yetiştirmenin, Bir genç gelecek kurabilmenin derdinde… Ve ne acıdır ki bu millet, kendi ülkesinde yaşam mücadelesi verir hale geldi. Yıllardır aynı cümleleri duyuyoruz: “Biraz daha sabır…” “Ekonomi düzelecek…” “Tünelin ucunda ışık göründü…” Fakat millet artık o ışığı değil, sadece uzayan karanlığı görüyor. Çünkü hayatın gerçeği açıklanan tablolarla değil, mutfaktaki yangınla ölçülür. Bugün emekli maaşı ayın ortasını göremiyor. Asgari ücret daha cebe girmeden eriyor. Kiralar maaşları geçmiş durumda. Gençler evlenemiyor, insanlar çocuk yapmaktan korkuyor. Bu tabloyu sadece “küresel kriz” diyerek açıklayamazsınız. Evet, dünyada ekonomik sorunlar var. Ama gelişmiş ülkeler vatandaşını korumaya çalışırken, bizde vatandaş her geçen gün daha fazla yükün altına sokuluyor. Küçük esnafın kapısına vergi memuru dayanıyor. 1.000 liralık borç için insanların hesaplarına bloke konuluyor. Trafik cezaları yüzünden araçlar bağlanıyor. Peki soruyorum: Bu devlet yalnızca küçük insanlara mı güçlü? Milyarlarca liralık vergi borçları olanlara karşı aynı sertlik neden gösterilmiyor? Neden büyük sermayeye gösterilen anlayış, simit satan vatandaşa gösterilmiyor? Adalet sadece mahkeme salonlarında aranmaz. Ekonomide de adalet gerekir. Bir ülkede yük hep dar gelirlinin sırtına biniyorsa, orada sosyal denge bozulur. Sosyal denge bozulursa güven yıkılır. Güven yıkılırsa ekonomi de ayakta kalamaz. Çünkü ekonomi sadece faiz değildir. Ekonomi sadece döviz değildir. Ekonomi; insanın devlete olan inancıdır. Bugün Türkiye’nin en büyük problemi yalnızca enflasyon değildir. En büyük problem güvensizliktir. İnsanlar artık yarına güvenemiyor. Sabah kalktığında fiyatların ne olacağını bilmiyor. Bir işletme önünü göremiyor. Sanayici yatırım yapmaya korkuyor. Esnaf raf dolduramıyor. Ve bütün bunlara rağmen hâlâ millete sürekli “sabredin” deniliyor. Bu millet zaten yıllardır sabrediyor. Ama sabır, adaletle birlikte anlam taşır. Fedakârlık eşit yapılırsa kıymetlidir. Millet şunu görmek istiyor: İsraf gerçekten önleniyor mu? Kamuda tasarruf gerçekten uygulanıyor mu? Lüks harcamalar gerçekten durduruldu mu? Yoksa sadece dar gelirliye mi kemer sıktırılıyor? Bugün Türkiye’nin ihtiyacı yeni sloganlar değildir. Yeni masallar hiç değildir. Türkiye’nin ihtiyacı; üretimi büyüten, çiftçiyi koruyan, sanayiciyi destekleyen, esnafı yaşatan, gençlere umut veren gerçekçi bir ekonomik anlayıştır. Bu ülke vergiden kaçmaz. Bu millet çalışmaktan korkmaz. Türk insanı gerektiğinde aç kalır ama devletine yine sahip çıkar. Yeter ki adalet görsün… Yeter ki samimiyet görsün… Yeter ki yükün eşit dağıldığını hissetsin… Çünkü millet artık rakam değil, vicdan görmek istiyor. Buradan ekonomi yönetimine de, hükümete de açık bir çağrı yapmak gerekiyor: Türkiye’yi sadece tablolar üzerinden okumayın. Sokağın sesini duyun. Pazarın nabzını tutun. İnsanların gözlerinin içine bakın. Orada TÜİK verileri değil, hayatın gerçeği vardır. Unutulmamalıdır ki; iktidarları ayakta tutan şey sadece seçimler değildir. Milletin duasıdır. Eğer vatandaş evine umutsuz dönüyorsa, eğer gençler gelecek hayali kuramıyorsa, eğer insanlar kendi ülkesinde yabancı gibi hissediyorsa… Orada sadece ekonomi değil, toplumsal huzur da alarm veriyor demektir. Bugün hâlâ geç değil. Ama zaman daralıyor. Çünkü millet artık “yarın düzelecek” sözünü değil, bugün atılacak gerçek adımları görmek istiyor. Ve unutmayın: Ekonomi rakamlarla yönetilir… Ama millet vicdanla kazanılır. İlker Karataş Yüzyıl Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni