Kıymetli dost, Uzun bir zamandır birlikte yolculuktan yolculuklara çıktık. Her yolculuk gizli bir sır taşır ve her sır insana kendi iç dünyasının kapılarını aralar. Yeis, inanan kalbe uğrayamaz; çünkü o bilir ki Yaradan insanı hiçbir fırtınada yalnız terk etmez. Yusuf’u kuyuya, Nuh’u tufana, Yunus’u deryaya, İbrahim’i nâra teslim etmeyen bilirsin ki O’dur. Yine bir yolculuğun başlangıcındayız. Şimdi Hazırsan eğer, ruhuna batan tüm çakıl taşlarını silkele. Eteklerini süpür, gönlünün aynasının tozunu sil,  kalbini ‘’Hayy’’ kıl ki yürüdüğümüz bu yollar bize yoldaş olsun... “Suya düşen yolculuk, insana düşen imtihan gibidir; her ikisi de özüne dönmek için akar.” Hayat bir okyanus gibidir; engin bir ufka, derin bir manaya sahiptir. Sayısız nimetle donatılmış bu hayat, güzellikleriyle insanı büyülerken, görünürdeki her şeyin ardında keşfedilmeyi bekleyen bir hakikati de saklar. İnsan, bazen kıyısında durup seyrettiği hayatın derinliklerine inmeyi, bazen de kendi içindeki bilinmezlikleri keşfetmeyi arzular. Çünkü insan, bilinmeyenleri içinde taşıyan ve bilinmeyene doğru yol alan bir âlemdir. Âlem içinde bir âlem… Tıpkı bir damlanın içinde saklı sır gibi; insan da bedeninde, ruhunda, zihninde ve hayallerinde nice mucizeler barındırır. Hayat, insana doğduğu andan itibaren sonsuzluğa açılan bir pencere sunar. İnsan, bu pencereden gördükleriyle yetinip seyretmekle mi kalacaktır, yoksa gördüklerinin ötesine geçerek sonsuzluğun okyanusuna mı yönelecektir? Belki de asıl yolculuk, görünenin ardındaki manayı aramakla başlar. Zira insan, kendisini kuşatan bu büyük âlemi tanımaya çalışırken, farkında olmadan kendi özüne doğru da yol alır. Okyanus, göğün yeryüzüne yazdığı bir mektup gibidir. Her dalga, insanın kalbine dokunan bir ayeti hatırlatır; her köpük, hayatın gizli nefesini fısıldar. Kimi zaman durgunluğuyla huzuru, kimi zaman hırçınlığıyla imtihanı anlatır. Derinliklerinde sakladığı sırlarla insana, görünenin hiçbir zaman bütünü anlatmaya yetmediğini hatırlatır. Cenab-ı Allah Kuran- Kerimde Nahl Suresi 14 ayette şöyle buyurur: ‘’ Taptâze et yemeniz ve inci, mercân gibi takınacağınız süs eşyaları çıkarmanız için denizi hizmetinize veren de O’dur. Sen, gemilerin denizde suları yara yara gittiğini görürsün. Bütün bunlar, Rabbinizin lutfundan nasibinizi aramanız ve verdiği nimetlere şükretmeniz içindir.’’ Bir damladaki sır, okyanusun sonsuzluğunda yankılanır. Bir damlanın okyanusla buluşması, kendi küçüklüğünü fark etmesi ve büyük bir bütünün parçası hâline gelmesi gibidir. Damla, okyanusta kaybolurken varlığını bütünüyle yitirmez; aksine, ait olduğu büyük hakikatin içinde başka bir anlam kazanır. İnsanın yolculuğu da biraz böyledir. İnsan, kendi benliğinin dar sınırlarını aşabildiğinde hayatın daha büyük bir manaya açıldığını görür. Kendini merkeze koymaktan vazgeçip varlığın bütünlüğünü kavramaya başladığında, özüne dönüşün kapısını aralar. Belki de bir damla sudaki sır, insana tam da bunu anlatır: Kendini bulmak için bazen kendinden öteye bakmak gerekir. En’âm 97 O, karanın ve denizin karanlıklarında gideceğiniz yolu bulasınız diye yıldızları sizin için var edendir. Biz hikmetlerini bilecek bir topluluk için, gerçeğin işaret ve delillerini işte bu şekilde detaylarıyla açıklıyoruz. Bir damlanın sırrından okyanuslara uzanan su, dünyanın ve yaşamın dengesini ayakta tutan en büyük nimetlerden biridir. Yer altında ve yeryüzünde dolaşarak toprağa can verir, bitkileri yeşertir, canlıların hayatını sürdürmesine vesile olur. Kendisine sığınan canlılara hayat sunar; toprağın bağrında saklanır, bulutların gölgesinde yol alır, nehirlerin akışıyla denizlere ulaşır. Tıpkı insanın misafir olduğu yeryüzü gibi… Toprak, insanı ve sayısız canlıyı bağrında taşırken su, bu büyük yaşamın damarlarında dolaşır. Okyanusların derinliklerinde saklı hayat, bitki türleri ve balık çeşitleriyle gözler önüne serilir. Her canlı, suyun bereketinden kendi payına düşeni alır. Yeryüzü de denizler gibi insanı, hayvanları, bitkileri ve nice varlığı bir arada barındıran büyük bir emanet yurdudur. Kur’ân-ı Kerîm’de şöyle buyrulur: “Her canlı şeyi sudan yarattık.” (el-Enbiyâ, 21/30) Bu ayet, suyun hayatın yaratılışındaki önemini hatırlatırken insanı, sahip olduğu nimetler üzerinde düşünmeye de davet eder. Susuz bir hayat düşünülemeyeceği gibi, beslenmemizi sağlayan nice nimet de suyun varlığına bağlıdır. İçtiğimiz bir bardak su, soframıza gelen bir lokma, gölgesinde dinlendiğimiz bir ağacın yeşilliği… Her biri, çoğu zaman farkına varmadan tükettiğimiz büyük bir nimetin farklı yüzleridir. Su, yalnızca bedenimizi temizleyen ve susuzluğumuzu gideren bir nimet değildir; bize vicdanımızı da sorgulatır. Çünkü suyun değeri, yalnızca hayat vermesinde değil, insanın ona karşı taşıdığı sorumlulukta da saklıdır. Okyanuslar insanlığa rızık ve bereket sunarken, beraberinde bir emanetin sorumluluğunu da taşır. Her damla, insana sunulan bir ikram olduğu kadar korunması gereken bir değerdir. Suyu israf etmek, yalnızca bir nimeti tüketmek değildir; başka canlıların hayatını ve gelecek nesillerin hakkını da düşünmeden hareket etmektir. Bir damla sudaki sır, bize hayatın ikramını hatırlatırken emanetin ağırlığını da fısıldar. Okyanusun derinliklerinde inci taneleri saklıdır. Herkes denizin üzerinde gördükleriyle yetinirken, kıymetini bilenler derinliklerdeki güzelliğin peşine düşer. İnci, sabrın ve zamanın sessiz hikâyesini taşır. Yeryüzü de insanın karşısına benzer sırlar çıkarır: Toprağın altında saklı sular, madenler, tohumlar ve yaşamı sürdüren nice nimet… Fakat bütün bu güzelliklerin anlamı, onları yalnızca elde etmekte değil, kıymetlerini bilmekte saklıdır. İnsan, kendisine sunulanı bir hak gibi gördüğünde nimetin manasını unutabilir; onu bir emanet olarak gördüğünde ise şükretmeyi ve korumayı öğrenir. Su, peygamberlerin kıssalarında da insanın yolculuğuna eşlik eden güçlü bir hatırlatıcıdır. Hz. Nûh’un gemisi, tufanın ortasında Allah’ın izniyle bir kurtuluş vesilesi olmuş; suların yükseldiği bir zamanda iman edenlere yeni bir başlangıcın kapısını açmıştır. Hz. Yûnus’un kıssasında ise karanlıkların içinden yükselen dua, insanın en çaresiz anında bile Rabbine yönelebileceğini hatırlatır. Hz. Yûsuf’un kuyuya bırakılması ve ardından yaşadığı imtihanlar da karanlığın, hayat hikâyesinin sonu olmadığını gösterir. Bu kıssalar bize farklı şekillerde aynı hakikati düşündürür: İnsan, her zaman yolun nereye çıkacağını bilemez. Bazen kendisini engin suların ortasında, bazen karanlık bir kuyunun dibinde, bazen de çıkışını göremediği bir imtihanın içinde bulur. Fakat görünen çaresizlik, her zaman hakikatin son sözü değildir. Ne var ki insana sunulan bütün bu imkânlara rağmen insan, çoğu zaman korkularının esiri olur. Sahip olduğu varlıkları, makamları ve imkânları kaybetme endişesiyle kendi içindeki dengeyi yitirir. Sahip olduklarını korumaya çalışırken kendini tüketir; daha fazlasına ulaşmak isterken elindekilerin kıymetini unutur. Korkular büyüdükçe yürek çölleşir, gönülde aşılmaz buz dağları yükselir. Kalbin hırçın dalgaları insanın iç dünyasının kıyılarına çarpar durur. Öfke, kaygı ve hırs, insanın kendi içindeki berraklığı görmesine engel olur. Oysa bazen insanı yoran, hayatın ağırlığından çok, o ağırlığı taşıma biçimidir. Suyun sırrı burada yeniden kendini gösterir. Nasıl ki su, kurumuş toprağa ulaştığında ona yeniden hayat verebiliyorsa insan da kendi içine dönüp kalbinin kuruyan yanlarını fark ettiğinde yeniden yeşerebilir. Nasıl ki güneşin sıcaklığı buzları eritiyorsa merhamet, sabır ve teslimiyet de insanın içinde biriken korkuların katılığını yumuşatabilir. Bir damla, insana hayatın hâlâ ikramlarla dolu olduğunu hatırlatır. Bazen bir yudum su, bazen bir gönül sözü, bazen de sessizce edilen bir dua… İnsan, hayatın küçük görünen nimetlerinde saklı büyük manaları fark ettiğinde içindeki yolculuk yeniden başlar. Gel, kıymetli dost, birlikte bu damlanın peşine düşelim. Okyanusun derinliklerinde saklı sırları ararken kendi gönlümüzün derinliklerinde saklı incileri bulmaya çalışalım. Belki aradığımız hakikat, ulaşılmaz sandığımız uzaklıklarda değil, her gün elimizin altından akıp giden bir damlanın sessizliğinde saklıdır. Bir sonraki yolculuğumuzda birlikte olmak ümidiyle esen kalın