Bismillah… Hayat bir damlayla başlar. O damlanın yolculuğunda bedende can, derede gürül gürül akan su, çağlayanlarda şelale, toprakta tohuma nefes, Hz. Nuh’un gemisinde kurtuluş, Hz. Musa’ya denizde açılan bir yol gizlidir. Bir damla su deryaya düştüğünde deryalaşır. Kendini damla sanan ayrılıktadır; kendini derya bilen ise yoklukta bulur varlığını. Mevlânâ’nın dediği gibi, biz suyun izinden düşeriz yollara… Kıymetli Dost, Hayat; doğumla ölüm arasında, gece ile gündüz arasında yürüdüğümüz ince, uzun bir yol gibidir. Bazen yokuş yukarı rüzgârın kanatlarında savruluruz, bazen zemheri kışında kuruyan bir dalın ucunda asılı bir buz tanesi oluruz. Kimi zaman baharın hanımelleri kokusunda gizlenir kalbimiz, kimi zaman sonbaharın sararmış yapraklarında… Su da insan gibi bulunduğu ortamın tesiriyle birçok sûrete bürünür. Rahmet olur, sağanak sağanak yağar. Kar olur, bütün çirkinlikleri örten bembeyaz bir örtüye dönüşür. Buhar olur, ruh misali yükselir. Dolu olur, taş misali sertleşir. Bazen sessizce akar; içinden mevsimler geçer, fırtınalar kopar ama dışarıdan sakin akışıyla insana huzur verir. Su düştüğü yeri yeşertir; insan da dokunduğu yürekleri, yaşadığı toprakları, ülkeleri, kıtaları yeşertir. İnsanın ham maddesi topraktır; bu yüzden bulunduğu yere bereket katar, can verir, hayat olur. Her damlanın muhteviyatı farklıdır; tıpkı insanın parmak izi gibi… Her damla gökyüzünden yeryüzüne doğru yol aldığında, insan gibi kaderi yazılır. Kimi toprağa düşer, kimi nehre… Kimi kayaya çarpar, kimi şelaleye karışır, kimi de denize kavuşur. Her damlanın bir görevi vardır. Ey yol arkadaşı… Ey kalbinin derinliklerinde hakikati arayan dost… Bugün seni, gökten inen bir sırra; yağmur damlalarının taşıdığı hikmete davet ediyorum. Her damla, göğe yükselen duaların cevabı; toprağa düşen bir rahmet, insana dokunan bir hatırlatmadır. Yağmur, göğün gözyaşı değil; rahmetin tebessümüdür. Her damla insana benzer: ayrı bir yolculuğu vardır ama sonunda bir bütünün parçası olur. Tıpkı bizler gibi… Farklı yollardan gelir, aynı hakikatte birleşiriz. Yağmur damlası toprağı nasıl diriltirse, insanın kalbi de hakikatle dirilir. Yağmur gökten iner ve yeryüzünü bütünler; insan da özünden doğan rahmeti paylaştıkça insanlıkla bütünleşir. Ve işte yağmur damlası… Gökyüzünden düşerken yalnız görünür; ama yere vardığında toprağa karışır, dereye katılır, denize ulaşır. Her damla yolculuğunda biriciktir; fakat nihayetinde bütünün parçası olur. İnsanın da bu dünya yolculuğunda bir vazifesi vardır. Özdemir Asaf’ın dediği gibi: “Her insan bir yağmur damlası gibidir; Kimi çamura, kimi gül yaprağına düşer.” İnsan da damla misali farklı topraklara, milletlere, ülkelere ve dillere düşer. Orada hayata gözlerini açar. Tek başına bir yolcudur; fakat kalplere dokundukça çoğalır, yeryüzünü yeşerttikçe bütünleşir. Yağmur damlası toprağı nasıl diriltirse, insan da dokunduğu gönülleri diriltir. Yağmur damlası deryada kaybolup derya olursa, insan da benliğini aşarak hakikatte varlığını bulur. Yağmurun inişi bir acele değildir. Ne bir an erken ne bir an geç… Gökyüzünde ölçülen her damla, yeryüzünde bir ihtiyaca karşılık gelir. Kuruyan bir toprak, çatlayan bir tohum, susayan bir can için gönderilir. İnsan da böyledir; Yer yüzüne indiği andan itibaren hayatın her safhasına anlam katar, değer katar hayatına giren her sevinç ve her imtihan tam vaktinde iner kalbine. Belki de bu yüzden insan, yağmur yağarken susar ve düşünür. Çünkü yağmurla gözyaşı aynı yerden gelir: kalbin derinlerinden… Yağmur yeryüzünü yıkarken, gözyaşı kalbi arındırır. İkisi de yük alır, hafifletir, ferahlatır. Yağmurdan sonra hava nasıl açarsa, gözyaşından sonra da insanın içi açılır. Kıymetli dost, Bir damlanın izinde çıktığımız bu yolculuğumuzda soluklanmak, tefekkür etmek, bize sırrın kapılarını açana hamd ve şükür etmek üzere mola vermek istiyorum. Sizleri bir sonraki yolculuğumuzda tekrar buluşuncaya kadar Allah’a emanet ediyorum. Sağlıkla esenlikle kalın.