Zihnin Sükûtu ve İçimizdeki Kuyu Kıymetli Dost, Kısa bir aradan sonra yeniden "Kalpten Kalbe" yollara revan olduk. Görelim Mevla bize ne yazdı, heybemize neler ikram etti? Kalp ne diledi, kalemin mürekkebi hangi satırlara döküldü? Allah kalemi yarattı; "Yaz!" dedi ve kalem tane tane, satır satır yazdı. Allah’tan başkasının silemeyeceği bir mukadderatla... Kalem hakkında nakledilen hadislerde, Allah'ın kaleme yazmasını emrettiği ve ona kıyamete kadar olacakları yazdırdığı bildirilir. "Yaz!" emriyle başlayan bu yolculuk, insanın kaderle, iradeyle ve hayatın kendisine sunduğu imtihanlarla yüzleşmesinin de bir başka ifadesidir. Her insanın bir kaderi vardır. Nitekim Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyrulur: "De ki: Bizim başımıza ancak Allah'ın bizim için yazdığı şeyler gelir..." (Tevbe Suresi, 51. Ayet). Kimi o yolda kederiyle savaşmayı seçti, kimi haddi aşanlardan oldu, kimi de nasibinin en kuytu, en derin sevdasına düşüp onu baş tacı etti. Kimi ise kaderin kapısının ardında, o kapının açılacağı anı bekleyip durdu. Kaderin kapıları vakti gelince açılacaktı elbet. Lakin insan, o kapının ardında kendisini bekleyenlerle yüzleşmeye gerçekten hazır mıydı? İşte biz de kapının ardında karşımıza çıkacak her imtihana selam vererek, gönlümüzün kapılarını sonuna kadar açmaya niyetliysek haydi, yola çıkalım. Hayat, kimi zaman deli bir çağlayan gibi önüne ne katarsa sürükler insanı. Zamanın gemisine binmiş, rüzgârla yarışan özgür yılkı atları misali doludizgin akar; günlere, aylara, yıllara doğru... İnsanın gurbete düştüğü bu dünya coğrafyasında hep bir arayışı olmuştur. Bulduklarıyla yetinmeyip daha fazlasına, en yükseğe, en çoğa göz dikerken bir de bakar ki kendini yalnızlığın çölünde buluvermiş. Hayatın hızı ve koşturmacası içinde insan; her şeye yetişebileceğini, her yükü tek başına taşıyabileceğini zanneder. Aklına güvenir, tecrübesine dayanır, planlarına yaslanır. Fakat öyle bir an gelir ki hayat, aşılması imkânsız bir duvar gibi dikilir karşısına. İnsan bir anda şaşkınlığa bürünür. Dün başkalarının yükünü omuzlayan adam, bugün kendi yükünün altında ezilir hâle gelir. Kendini bir kenara itilmiş, unutulmuş ve anlaşılmamış hisseder. Bugün adına "tükenmişlik sendromu" denilen o ağır hâl, bazen ruhun, bedenin ve zihnin taşıdığı aşırı yük karşısında verdiği bir imdat çağrısıdır. Zihin yorulur, hafıza bildiklerini unutur; düne kadar kolayca çözülen meseleler birer dağ gibi çöker insanın üzerine. Kalbin odaları daralır, göğüs sıkışır ve nefes almak dahi meşakkat hâline gelir. İnsan, kalabalıklar içinde yapayalnız kalarak kendi gönlünün, kendi kalbinin kuyusuna düşer. Her insan kendi kuyusunda bir Yusuf, bir Yakup'tur. Kiminin kuyusu sevdası, hasreti, özlemidir. Kiminin kuyusu korkuları, evhamlarıdır. Kiminin kuyusu inadı, duyup da dile getiremediği pişmanlıklarıdır. Kiminin kuyusu tacı, köşkü, sarayı; kimininki ise mevkisi, makamı, şanı ve parasıdır. Her insan içinde kendi kuyusunu taşır. Ve o kuyu öyle bir yerdir ki: Bütün unvanlar, başarılar ve tecrübeler kuyunun ağzında, dışarıda kalır. Aklın kendine güvendiği o mağrur sesi susar; insan ne kadar aciz ve muhtaç olduğunu idrak eder. Dışarıdan medet umduğu eller birer birer çekilir; geriye kendi kırılganlığıyla yüzleşen bir insan kalır. Ancak insan, kuyunun karanlığını hayatının sonu zannetmemelidir. Zira ilahi inayet, insanın kendi imkânlarının tükendiği yerde umulmadık kapılar açabilir. Bazen samimi bir dostun kelamı, bazen içten bir duanın kabulü, bazen de hiç beklemediğimiz bir karşılaşma yeniden ayağa kalkmamıza vesile olur. İnsan, bildiklerinin yetersiz kaldığını anladığında hakikatin eşiğinde bilmediklerini öğrenmeye başlar. Zihin sustuğunda kalbin sesi duyulur. Nefessiz kaldığını hissettiğin o an, belki de kendi gücünün sınırlarını fark edip asıl Güç Sahibi'ne, Mülkün Sahibi'ne yönelme vaktidir. Yusuf'u kuyuya atan kardeşlerinin hasediydi; fakat onu kuyudan çıkarıp Mısır'da izzet sahibi kılan Allah'ın takdiriydi. Yakup'un imtihanı ise yıllarca süren bir hasret ve sabır yolculuğuydu. Biri kuyunun karanlığında, diğeri ayrılığın ve özlemin içinde Rabbine sığındı. İnsan bazen yaşadığı hadiselerin ardındaki hikmeti sıcağı sıcağına göremez. Kuyu ona bir son, bir tükeniş gibi görünürken Allah'ın takdiri o kuyuyu yepyeni ve mübarek bir başlangıcın kapısına dönüştürebilir. Kuyudaki darlık, saraydaki genişliğin tohumudur. İşte bu yüzden insan, yaşadığı hiçbir zorluğun sonsuza kadar süreceğini düşünmemelidir. Her karanlığın ardından bir aydınlık, her gecenin ardından bir sabah vardır. Yeter ki insan umudunu yitirmesin, kendisini yalnızlığa mahkûm etmesin ve gerektiğinde kendisine uzanan bir yardım elini tutmaktan imtina etmesin. Eğer bugün zihnin durmuş, kalbin daralmış ve kendini dipsiz bir kuyuda bulmuşsan... Biraz dur. Kendine zaman tanı. İçindeki o derin sessizliği dinle ve yönünü gökyüzüne çevir. Dua et, sabret, elinden geleni yap ve gerektiğinde bir dostun kapısını çalmaktan çekinme. Yaşadığın sıkıntılar ağırlaşıyorsa destek almaktan da geri durma. Çünkü insan, her yükü tek başına taşımak zorunda değildir. Belki de çaresizliğin en koyu olduğu an, insanın umuda en çok yaklaştığı andır. Unutma; bazen bir ses, bazen bir dua, bazen de kalpten gelen küçücük bir dokunuş insanın bütün hayatını değiştirmeye yeter. Kıymetli Dost, Belki de bütün mesele, birbirimizin kuyusuna taş atmak yerine o kuyuya uzanacak bir el olabilmektir. Birbirimizin yarasına tuz basmak yerine merhem, karanlığına gölge değil ışık olabilmektir. Gel, birbirimizi duymayı ve dinlemeyi yeniden öğrenelim. Kalplerimizi birbirimize kapatmayalım. Çünkü insanın insana, kalbin kalbe ihtiyacı var. Ve bazen bir insanın hayatına dokunmak, bir ömrün en kıymetli sadakası, en güzel iyiliğidir. Birbirimize merhem olma duası ve ümidiyle... Selamette kalın. Bir sonraki yolculuğumuzda yeniden buluşabilmek duasıyla, dualarınıza talibim.